2 marca 1941

2 marca 1941


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

2 marca 1941

Marzec 1941

1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031
>Kwiecień

Dyplomacja

Eden i Dill wracają do Aten po wizycie w Turcji

Bałkańy

Wojska niemieckie wkraczają do Bułgarii



Bataański Marsz Śmierci

Nasi redaktorzy zweryfikują przesłany przez Ciebie artykuł i zdecydują, czy należy poprawić artykuł.

Bataański Marsz Śmierci, maszerują na Filipinach około 66 mil (106 km), że 76 000 jeńców wojennych (66 000 Filipińczyków, 10 000 Amerykanów) zostało zmuszonych przez japońskie wojsko do przetrwania w kwietniu 1942 roku, na początku II wojny światowej.

Głównie zaczynając w Mariveles, na południowym krańcu półwyspu Bataan, 9 kwietnia 1942 r. więźniowie zostali siłą pomaszerowani na północ do San Fernando, a następnie przewiezieni koleją w ciasnych i niehigienicznych wagonach towarowych dalej na północ do Capas. Stamtąd przeszli dodatkowe 7 mil (11 km) do Camp O'Donnell, byłego ośrodka szkoleniowego armii filipińskiej, używanego przez japońskie wojsko do internowania filipińskich i amerykańskich jeńców. Podczas głównego marszu, który trwał od 5 do 10 dni, w zależności od miejsca, w którym dołączył do niego więzień, jeńców bito, rozstrzeliwano, bagnetami, a w wielu przypadkach ścięto im głowy dużej liczbie osób, które później dotarły do ​​obozu. głód i choroby. Tylko 54 000 więźniów dotarło do obozu, choć dokładna liczba nie jest znana, około 2500 Filipińczyków i 500 Amerykanów mogło zginąć podczas marszu, a dodatkowe 26 000 Filipińczyków i 1500 Amerykanów zginęło w Camp O’Donnell. (Widzieć Notatka badacza: Bataański Marsz Śmierci: Ilu maszerowało i ilu zginęło?)


2 marca 1941 - Historia

Włoski pancernik Vittorio Veneto strzelający swoimi 15-calowymi działami na brytyjskie krążowniki podczas krótkiego starcia w pobliżu wyspy Gaudo

17 marca brytyjski samolot patrolowy zauważa włoską 3 Dywizję Marynarki Wojennej, która atakuje brytyjską żeglugę. Brytyjczycy wysłali całą swoją flotę z Aleksandrii, która obejmowała pancerniki Valiand, Barham i Warspite oraz lotniskowiec Formidible.

Siły włoskie były dowodzone przez wiceadmirała Angelo Iachino i obejmowały pancernik Vittorio Veneto, siłami brytyjskimi dowodził admirał Cunningham.

Krążowniki Cunnigham zaatakowały część sił włoskich 28 marca. W międzyczasie główne siły Cunninghama zamykały się. Kiedy brytyjskie samoloty zaatakowały, Włosi zmienili kurs i zaczęli się wycofywać. Cunnighman następnie rozpoczął kolejne ataki z powietrza na włoską flotę. Vittorio Veneto został trafiony i zmuszony do zwolnienia, ale wkrótce osiągnął 20 węzłów. Krążownik Polo został poważnie uszkodzony, a dwa inne krążowniki i cztery niszczyciele zostały oddzielone w celu eskortowania Poli. Główne siły pancerników Cunnighama uderzyły następnie w środku nocy we włoski krążownik. W ciągu trzech minut włoskie krążowniki Zara i Fiume zostały zatopione. Wkrótce podążyli za nimi niszczyciele Affeieri i Carducci. W końcu częściowo niesprawny krążownik Pola został abordażowany i schwytany. Było to największe brytyjskie zwycięstwo morskie od czasu Trafalgaru.


2 marca 1941 - Historia

Numer części zegarka: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | Zaskakujące początki (marzec 1940-wrzesień 1941)

„Zaskakujące początki” przygotowuje scenę dla serii i analizuje radykalny wzrost przemocy wobec wszystkich przeciwników nazistowskiego państwa w tym 18-miesięcznym okresie. W szczególności program bada znaczenie inwazji armii niemieckiej na Związek Radziecki latem 1941 r. i łączy tę kampanię z pierwszymi eksperymentami gazowania w Auschwitz, które były wymierzone w rosyjskich jeńców wojennych, a nie Żydów.

W ostatnim odcinku Linda Ellerbee rozmawia z Michaelem Berenbaumem, profesorem teologii na Uniwersytecie Judaizmu w Los Angeles i autorem książki Anatomy of the Auschwitz Nazi Death Camp (opublikowanej we współpracy z United States Holocaust Memorial Museum przez Indiana University Press, 1994). ) oraz Melvin Jules Bukiet, profesor kreatywnego pisania w Sarah Lawrence College i autor „Nic czyni cię wolnym: pisma potomków żydowskich ocalałych z holokaustu” (WW Norton, 2002).

Zaskakujące początki: Odcinek 1

To miejsce największego masowego mordu w historii świata&mdashAuschwitz. Zginęło tu 1,1 miliona ludzi. Więcej niż łączne straty brytyjskie i amerykańskie w całej II wojnie światowej.

Oto historia ewolucji Auschwitz i mentalności sprawców. To historia, oparta po części na dokumentach i planach odkrytych dopiero od czasu otwarcia archiwów w Europie Wschodniej i poparta wywiadami z osobami tam przebywającymi, w tym byłymi członkami SS.

Oskar Gröning: „A jeśli zadajesz sobie pytanie, czy to naprawdę jest konieczne, mówisz sobie: „Tak, oczywiście, powiedziano nam, że to są nasi wrogowie i trwa wojna”.

Ale okropności Auschwitz nie wydarzyły się w odosobnieniu. Obóz ewoluował wraz z hitlerowskim planem podboju Europy Wschodniej. Wojna zniszczenia, jak żadna inna w dzisiejszych czasach. Jedno, w którym niewinni cywile zostali zamordowani przez specjalne szwadrony śmierci.

Hans Friedrich: „Rozkaz mówi, że mają zostać rozstrzelani”. – A dla mnie to było wiążące.

W miarę rozwoju wojny nazistowscy decydenci opracowali jedną z najbardziej niesławnych polityk w całej historii. To, co nazwali „ostatecznym rozwiązaniem” i eksterminacją Żydów. A w Oświęcimiu przebyli długą i krętą drogę do masowych mordów, aby stworzyć ten budynek, który symbolizował ich zbrodnię i fabrykę śmierci.

Dario Gabbai&mdashŻydowski więzień, Auschwitz 1944-45: "Byli, ludzie krzyczeli&mdash ludzie, wiesz&mdash, oni nie wiedzieli, co robić, drapali ściany, płakali, aż gaz zaczął działać. Jeśli zamknę oczy, jedyne, co mogę zrobić patrz stoi &mdashwomen z dziećmi w rękach, tam."

Poniżej znajduje się zaskakująca historia narodzin Auschwitz i nazistowskiej polityki masowej eksterminacji. Oświęcim początkowo zbudowano w zupełnie innym celu niż zagazowanie Żydów. A naziści rozwijają swoją szerszą politykę zabijania w sposób, który przeciwstawia się popularnemu mitowi SS jako robotycznych zabójców, którzy po prostu działali na rozkaz.

AUSCHWITZ: Wewnątrz państwa nazistowskiego

Zaskakujące początki: Odcinek 1

Wiosną 1940 r. przez Polskę przejechał kapitan Rudolf Höss z SS, by objąć stanowisko komendanta nowego nazistowskiego obozu koncentracyjnego. Höss jechał na obrzeża miasta Auschwitz. W środku terytorium zagarniętego przez Hitlera podczas jego inwazji na Polskę rok wcześniej. Tutaj Höss stworzyłby ten obóz koncentracyjny. Pierwszy Auschwitz, który później był znany jako Stammlager lub Auschwitz 1. Ale kiedy Höss przybył po raz pierwszy w kwietniu 1940 r., niewiele z tych budynków istniało. Ten niesławny obóz koncentracyjny rozpoczął swoje życie jako zbiór zrujnowanych dawnych koszar polskiej armii, ustawiony wokół ogromnego placu dla koni.

Słowa z „Komendanta Auschwitz” Rudolfa Hössa: „Zadanie nie było łatwe. W możliwie najkrótszym czasie musiałem stworzyć obóz dla 10 000 więźniów, korzystając z istniejącego kompleksu budynków, które były dobrze wykonane, ale całkowicie zniszczone i roi się od robactwa."

I ten pierwszy Auschwitz został zbudowany nie po to, by przetrzymywać polskich Żydów, którzy mieli być zamknięci w innych gettach, ale głównie polskich więźniów politycznych, wszystkich, których naziści uważali za zagrożenie dla ich okupacji.

Rudolf Höss: „Prawdziwi przeciwnicy państwa musieli być bezpiecznie zamknięci. Tylko SS było w stanie chronić państwo narodowosocjalistyczne przed wszystkimi wewnętrznymi niebezpieczeństwami. Wszystkim innym organizacjom brakowało niezbędnej twardości”.

Nazistowska okupacja Polski miała być brutalna. Chcieli uczynić z Polaków naród niewolników i właśnie w tym celu naziści zbudowali takie miejsca jak Auschwitz, wzorowane na założonych już w Niemczech obozach koncentracyjnych. Höss, który pracował w obozach koncentracyjnych od 1934 roku, wiedział, że jego zadaniem jest stworzenie miejsca, które będzie siać terror wśród Polaków. Ale komory gazowe, z których miał się słynąć Auschwitz, nie zostały jeszcze wymyślone.

Höss przyjął nawet cyniczne motto obozu koncentracyjnego w Dachau w Niemczech&mdashArbeit Macht Frei&mdash „Praca czyni wolnym”&mdashhand umieścił je na nowych bramach Auschwitz. Polscy więźniowie przybywający teraz do nowego obozu byli poddawani straszliwemu traktowaniu przez SS. Ponad połowa z 23 000 Polaków wysłanych do Auschwitz po raz pierwszy zginęła w ciągu dwudziestu miesięcy.

Jerzy Bielecki był więziony w Oświęcimiu, ponieważ naziści podejrzewali, że był w polskim ruchu oporu. Tam esesmani skazały go na tortury wieszania, karę preferowaną także w innych obozach koncentracyjnych, gdzie więźnia zmuszano do dźwigania całego ciężaru ciała na rękach odciągniętych do nienaturalnej pozycji.

Jerzy Bielecki&mdashPolski Więzień Polityczny&mdashAuschwitz: "Chciał mnie powiesić na haku, powiedział wstań na palcach. W końcu mnie zahaczył, a potem odrzucił stołek bez ostrzeżenia. Po prostu poczułem Jezus Mary o mój Boże straszny ból. Moje ramiona wyrywały się ze stawów, obie ręce wyrywały się ze stawów.Jęczałam, a on po prostu powiedział zamknij się, psie, zasługujesz na to, musisz cierpieć.

Choć życie w Auschwitz było przerażająco brutalne, sam obóz nie był jeszcze głównym priorytetem w nazistowskim schemacie rzeczy, do tego stopnia, że ​​w tych wczesnych dniach Höss był zmuszony szukać podstawowych zapasów.

Rudolf Höss: „Ponieważ nie mogłem oczekiwać pomocy ze strony inspektoratu obozów koncentracyjnych, musiałem zrobić wszystko, co w mojej mocy i pomóc sobie. Musiałem jechać aż 60 mil do Zakopanego i Rabki, żeby zdobyć trochę czajników. nie wiedziałem nawet, gdzie mogę zdobyć 100 metrów drutu kolczastego, więc po prostu musiałem ukraść bardzo potrzebny drut kolczasty.

Po dniu grabieży Höss wrócił do domu na skraju obozu koncentracyjnego. Tutaj żył tak, jak uważał, że nazistowski zdobywca powinien i traktował więźniów jak swoich poddanych.

Józef Paczyński&mdashPolski Więzień Polityczny, Oświęcim: „Co półtora tygodnia przychodził młodszy oficer z kompanii wartowniczej i zabierał mnie do swojego domu, a ja obcinałem Hössowi włosy „kein Wort”. Nie odezwał się ani słowem, a ja nie odezwałem się, bo się bałem, a on gardził więźniami.

Prowadzący wywiad: „Czy nigdy nie kusiło cię, żeby wbić mu nożyczki w szyję?”

Józef Paczyński: „Mogło się zdarzyć. Miałem w ręku brzytwę, mogłem go złapać i poderżnąć mu gardło. Mogło się zdarzyć. Ale ja jestem żywą, myślącą istotą. Czy wiesz, co by się stało? cała rodzina zostałaby zniszczona, połowa obozu zostałaby zniszczona, a na jego miejsce przyszedłby ktoś inny.”

Podczas gdy Höss żył w komforcie, więźniowie walczyli o przetrwanie. Pozbawieni odpowiedniego pożywienia, wypracowali własny kodeks postępowania, a jedną z najgorszych zbrodni, jakie mógł popełnić więzień, było zabieranie cudzego jedzenia.

Kazimierz Piechowski: „Co zrobiono, żeby się pozbyć takich ludzi? Likwidowano ich. Więźniowie zabijali ich w nocy. Nakładali mu koc na twarz i trzymali go tam, aż przestał oddychać. I nikt nie zadawał pytań. Rano starszy blok zgłosi tylu zabitych.

Prowadzący wywiad: „I nic nie czułeś? To było normalne”

Kazimierz Piechowski: „Absolutnie. To było zupełnie normalne. Może poza jakimś błyskiem i podświadomością: Boże, a jeszcze takie rzeczy się dzieją. "nie myśl o tym. To było i minęło. Teraz zastanów się, gdzie iść do pracy, żeby przeżyć kolejny dzień, tylko po to, żeby przeżyć kolejny dzień. Pilnuj swojego chleba, aby nikt go nie ukradł, abyś mógł zjeść śniadanie. Idź do pracy i spróbuj znaleźć lżejszą pracę. To było to, czym byłeś zajęty i to była ciągła czujność. „Bądź czujny. Musisz przeżyć”.

Horroru życia więziennego w Auschwitz w 1940 roku przewodniczył Höss i około 300 członków SS. Organizowali wieczory braterstwa dla siebie i swoich rodzin, aby wzmocnić poczucie solidarności. Ale jak ujawnia Höss, była to szarada.

Rudolf Höss: „Palitzsch, lider apelu, był najbardziej przebiegłym i śliskim stworzeniem, jakie kiedykolwiek poznałem i którego doświadczyłem podczas mojej długiej i różnorodnej służby w różnych obozach koncentracyjnych. Dosłownie chodził po ciałach, aby zaspokoić swój głód władzy. Fritzsch , pierwszy oficer obozowy, był bystry, ale uparty i zawsze kłótliwy, chociaż starał się prezentować jako dobry towarzysz, a także dużo mówił o koleżeństwie, gdy był po służbie. koleżeńsko."

Wspomnienia Hössa ujawniają, że jest on człowiekiem o twardym sercu, małostkowym, zawsze chcącym zrzucać odpowiedzialność za swoje błędy na innych. I jak sam przyznaje, Auschwitz był od początku obozem koncentracyjnym, w którym praktykowano wielką brutalność.

Mimo to w 1940 r. prowadzony przez niego obóz był prawie zaściankiem w okupowanej przez hitlerowców Polsce. Wszystko to miało się zmienić. Istotnym powodem transformacji Auschwitz była prosta lokalizacja.

Teren wokół obozu był bogaty w surowce naturalne. Ta część Polski posiadała pod dostatkiem świeżej wody, wapna, a przede wszystkim węgla, który miał nadejść. W promieniu 20 mil od Auschwitz leżała sieć kopalń z dostępem do jednych z najbogatszych pokładów węgla w Europie.

Pod koniec 1940 r. były to tylko zasoby, których szukali naukowcy z IG Farben, gigantycznego niemieckiego konglomeratu przemysłowego. Od lat eksperymentowali, jak wytwarzać syntetyczną gumę i paliwo, niezbędne surowce dla niemieckiego wysiłku wojennego. Woda, wapno i węgiel były najważniejszymi składnikami, których potrzebowali. Teraz odkryli, że Auschwitz jest właściwym miejscem na lokalizację ich nowej fabryki na Wschodzie.

Heinrich Himmler, dowódca SS, odwiedził teraz Auschwitz po raz pierwszy. Usłyszał wiadomość, że IG Farben ze swoimi ogromnymi środkami finansowymi jest zainteresowany przyjazdem w te rejony. Himmlerowi towarzyszył podczas inspekcji Höss, regionalny przywódca nazistów&mdashthe Gauleiter oraz inni starsi rangą członkowie SS. Himmler powiedział im, że chce potroić pojemność Auschwitz z 10 000 do 30 000 więźniów i obóz nie będzie już zaściankiem, ale największym obozem koncentracyjnym w państwie nazistowskim. Ale jak Höss był świadkiem, lokalny przywódca nazistów miał problemy z planami Reichsführera Himmlera.

„Gauleiter zgłosił zastrzeżenia, a prezydent hrabstwa próbował położyć kres planowi, wskazując na nierozwiązany problem drenażu. Ale Reichsführer nie chciał tego mieć”.

Napisy: Zdobądź ekspertów w tej dziedzinie, a Twój problem sam się rozwiąże. Panowie obóz zostanie rozbudowany. Moje powody są o wiele ważniejsze niż twoje obiekcje.

Nic dziwnego, że Himmler postawił na swoim.

W ciągu następnych miesięcy i lat sporządzono cały szereg planów, uszczegóławiających wielkość, niemal megalomanię nowej nazistowskiej wizji Auschwitz. Ukryte przez dziesięciolecia szczegółowe rysunki pojawiły się na krótko przed śmiercią oryginalnego niemieckiego architekta.

Nazistowskim marzeniem było, aby pieniądze, które IG Farben przynosił w te okolice, sfinansowały utworzenie nowego miasta Auschwitz, wzorcowej niemieckiej osady na Wschodzie. Mieszkali tu teraz etniczni Niemcy, a ci, którzy obecnie mieszkali w mieście, zostali wyrzuceni z domów i deportowani. Planowano gigantyczną siedzibę partii nazistowskiej i mnóstwo innych nowych budynków. A nieopodal, w dole Soły, sam obóz koncentracyjny miał zostać przekształcony.

Więźniowie pracowaliby jako niewolnicza siła robocza w pobliskiej fabryce IG Farben, SS sprzedawałoby surowce IG Farben i miałby zostać zbudowany ogromny nowy „Kommandantur”, centralny budynek administracyjny. Powstało nawet specjalne mieszkanie dla samego Himmlera. Auschwitz miał być jego domem poza domem. Sporządzono plany odpowiednich mebli dla Reichsführera. Od sofy do stolika, od czasu do czasu, od fotela po wisiorki na ścianie.

Wizja Himmlera dotycząca nowego Auschwitz była z pewnością imponująca. Ale to właśnie epickie plany, nad którymi w tym samym czasie pracował Adolf Hitler, miały przekształcić Auschwitz w sposób, który przyćmił wszystko, co wyobrażał sobie Himmler. Hitler zamierzał nie tylko zreorganizować obóz koncentracyjny i miasto, ale przekształcić całe kraje. Wiosną 1941 r. Hitler pracował bowiem nad planami inwazji na Związek Radziecki. Ta decyzja byłaby z kolei katalizatorem radykalnej zmiany funkcji Auschwitz.

Przed końcem 1941 r. Hitler spodziewał się paradowania wojsk niemieckich przez moskiewski Plac Czerwony. Naziści nienawidzili Związku Radzieckiego. Była to ojczyzna komunizmu i ideologii, której obaj się bali i pogardzali. Naziści wierzyli, że pokonanie Stalina i jego Armii Czerwonej nie powinno być trudne.

Hans Friedrich&mdash1. Brygada Piechoty SS: "To były terminy cywilizacyjne&mdash nie tak daleko jak na Zachodzie. Wystarczy wyobrazić sobie, co następuje: Francja&mdash cywilizowany naród ze spłukiwanymi toaletami. Rosja&mdash przeważnie toaleta za domem."

Tej wiosny 1941 roku w Berlinie pogląd, że Związek Radziecki był zaludniony gorszymi istotami ludzkimi, przenikał nazistowskie myślenie strategiczne. Nazistowscy planiści ekonomiczni opracowali, jak wyżywić niemiecką armię po rozpoczęciu inwazji. I przy okazji uznali za uzasadnione planowanie masowego głodu. Każde wypowiedziane tu słowo pochodzi z nazistowskich memorandów i protokołów komitetów gospodarczych, które odbyły się tuż przed rozpoczęciem wojny ze Związkiem Radzieckim.

Napisy: Jeśli chcemy coś wyciągnąć z Rosji, musimy ograniczyć konsumpcję. Bieda, głód i oszczędność to los Rosjan od wieków. Ich żołądki są elastyczne, więc nie miejmy zagubionej litości. I spójrzmy prawdzie w oczy: miliony ludzi umrą z głodu, jeśli zabierzemy z kraju to, czego potrzebujemy. Nie mamy innego wyboru. Wojna może być kontynuowana tylko wtedy, gdy cały Wermacht jest zasilany z Rosji.

Tak więc jeszcze przed wybuchem wojny naziści przewidywali eksterminację dużej części ludności sowieckiej. Miała to być wojna na zagładę.

W ciągu kilku tygodni po inwazji na Związek Radziecki Niemcy wzięli 3 miliony jeńców sowieckich. W ciągu 9 miesięcy zginęło 2 miliony z nich, wielu umarło z głodu w niemieckiej niewoli. Wszyscy sowieccy oficerowie polityczni lub komisarze, których znaleziono wśród jeńców Armii Czerwonej na linii frontu, mieli zostać rozstrzelani.

Ale niektórzy, którzy się wymknęli, zostali wysłani do obozów koncentracyjnych &mdash, w ten sposób Auschwitz po raz pierwszy zaangażował się w wojnę na Wschodzie. W tym miejscu w lipcu 1941 r. więźniowie sowieccy zostali zmuszeni do pracy w żwirowniach. Zza pobliskiego ogrodzenia polski więzień Auschwitz Jerzy Bielecki obserwował, co się z nimi stało.

Jerzy Bielecki&mdashPolski więzień polityczny, Auschwitz: „Więźniowie nadzorcy bili ich bezlitośnie, kopali, bili pałkami, upadli na ziemię, to była makabryczna scena. Nigdy w życiu nie widziałem czegoś takiego. Później też nie, chociaż jeszcze długo w obozie zostałam.

Widziałem esesmana, młodszego oficera, chodzącego po żwirowisku z pistoletem w ręku&hellip. To był sadyzm. – Wy psy! Cholerni komuniści! Ty kupy gówna! Okropne słowa takie jak te. A od czasu do czasu kierował pistoletem w dół i strzelał: pow&hellip pow pow."

Nie tylko sowieccy jeńcy wojenni mieli ucierpieć, gdy naziści przenieśli się na wschód, ale także sowieccy Żydzi. Naziści, zatwardziali antysemici, uważali, że połączenie Słowian, Żydów i komunizmu jest szczególnie niebezpieczne.

Hans Friedrich: „Istniały powiązania między Żydami a bolszewikami, były wystarczające dowody na to, że istniały powiązania między tymi dwoma”.

Podobne uprzedzenia na temat Żydów wypowiadali naziści. Nawet twierdząc, że istniał przeciwko nim międzynarodowy spisek żydowski i że Żydzi jakoś stracili Niemcy podczas I wojny światowej. Ich złudzenia nie miały granic.

Napisy: To są typy wschodnich Żydów, którzy zalali europejskie miasta po ostatniej wojnie. Drobne pasożyty, podkopujące kraje swoich gospodarzy, zagrażające tysiącletnim kulturom i niosące ze sobą przestępczość, korupcję i chaos.

Od momentu pierwszej inwazji Niemców na Związek Radziecki nazistowskie jednostki specjalne działające na wsiach i w miastach zastrzeliły wielu Żydów płci męskiej, w tym komunistów, przywódców obywatelskich, a nawet tych w wieku po prostu wojskowym. Zachęcali także miejscowych do powstania przeciwko Żydom, jak dzieje się tutaj w tym rzadkim materiale filmowym z Ukrainy w lipcu 1941 roku.

Po serii spotkań Hitlera z Himmlerem latem 1941 r. nastąpiła eskalacja prześladowań sowieckich Żydów. Do zadań specjalnych na Wschodzie przekazano nowe jednostki, w tym 1. Brygadę Piechoty SS. W typowej akcji zbliżyli się 4 sierpnia 1941 r. do miasta Ostrog w zachodniej części Ukrainy, gdzie zgromadzono ponad dziesięć tysięcy Żydów z okolic. Wśród nich był 11-letni Wasyl Waldeman i jego rodzina. Byli teraz zagrożeni. Nazistowskie szwadrony zabójców na Wschodzie zaczęły teraz atakować żydowskie kobiety i dzieci, a także mężczyzn.

Wasyl Waldeman&mdash żyd. mieszkaniec Ostrog: Wiedzieliśmy, że coś nam tu zrobią. Kiedy widzieliśmy, jak ludzie uderzają i pędzą tu łopatami, nawet małe dzieci zdawały sobie sprawę, dlaczego ludzie noszą łopaty.

Jednym z członków 1. Brygady Piechoty SS w tym czasie był Hans Friedrich. Twierdzi, że nie pamięta dokładnie, w jakich akcjach brał udział tego lata, ale przyznaje się do udziału w zabójstwach, takich jak ta w Ostrogu.

Hans Friedrich&mdash 1. Brygada Piechoty SS: „Byli tak całkowicie zszokowani i przerażeni, że można było z nimi zrobić, co tylko chciało”.

Wasyl Waldeman: „Dzieci płakały, chorzy płakali, starsi modlili się do Boga. Nie na kolanach, ale w pozycji siedzącej lub leżącej. Bardzo trudno było przejść przez to wszystko, słysząc to całe zawodzenie i płacz. wszyscy wstali i powiedzieli „Idź”, a gdy tylko ludzie zaczęli się ruszać, wybierali ludzi do strzelania, do egzekucji”.

W to miejsce wywieziono wybranych Żydów ukraińskich i wykopano dół. W scenach, które powtarzały się na okupowanych przez nazistów terenach Związku Radzieckiego, mężczyznom, kobietom i dzieciom nakazano rozebrać się i przygotować na śmierć.

Hans Friedrich: „Wyobraźcie sobie, że jest rów, po jednej stronie ludzie, a za nimi żołnierze. To my i strzelaliśmy. A trafieni wpadli do rowu.

Prowadzący wywiad: Czy mógłbyś mi powiedzieć, co myślałeś i czułeś, kiedy kręciłeś?

Hans Friedrich: Nic.

Prowadzący wywiad: To była twoja jedyna myśl? Przez cały ten czas nie czułeś uczuć do ludzi, żydowskich cywilów, których zastrzeliłeś?

Hans Friedrich: „Ponieważ moja nienawiść do Żydów jest zbyt wielka. I przyznaję, że moje myślenie w tej kwestii jest niesprawiedliwe, przyznaję to. dla nas &mdashwell to się nigdy nie zmieni. To jest moje niezachwiane przekonanie."

Gdy dorastał w latach 30. XX wieku w atmosferze zaciekłego antysemityzmu, Hans Friedrich zaczął wierzyć, że lokalni żydowscy kupcy oszukali jego i jego rodzinę.

Prowadzący wywiad: Co, na Boga, ludzie, których zastrzeliłeś, mieli wspólnego z tymi ludźmi, którzy rzekomo źle cię traktowali w domu? Po prostu należeli do tej samej grupy! Co jeszcze? Co jeszcze mieli z tym wspólnego?

Hans Friedrich: „Nic, ale dla nas byli Żydami!”

Wasyl Valdeman: „Chociaż byłem wtedy małym chłopcem, rozumiałem, kim są naziści. Wcześniej nie miałem pojęcia, ale potem cały czas myślałem &mdash, co sprawia, że ​​ci ludzie są tak okrutni, co sprawia, że ​​są bestiami?”

Zabójstwa trwały do ​​wieczora. Wasylowi Waldemanowi i jego matce udało się uciec i ukryć w pobliskiej wiosce. Ale esesmani zabili jego ojca, dziadka i dwóch wujków.

Vasyl Valdeman: „Tak to była – pierwsza egzekucja – najstraszniejsza. Nie była ostatnia. Potem były jeszcze trzy duże egzekucje, w których zastrzelono od 2000 do 3000 osób. Później stracono więcej osób na mniejszą skalę i tak została unicestwiona społeczność żydowska Ostroga”.

Równolegle do masowych rozstrzeliwania Żydów w Związku Radzieckim nastąpiła eskalacja mordowania więźniów Auschwitz. Po raz pierwszy więźniowie Auschwitz mieli zostać zagazowani. Ale nie w taki sposób, w jaki obóz miał w końcu stać się sławny.

Höss otrzymał wiadomość, że do obozu przyjadą lekarze z tzw. Programu Eutanazji Dorosłych. Szukali tych więźniów, którzy nie mogli już pracować. Członkowie nazistowskiego programu eutanazji dorosłych do tej pory atakowali osoby niepełnosprawne umysłowo i fizycznie. Część ludności, która od dawna była demonizowana przez nazistowską propagandę.

Napisy: Niemcy nie są świadomi prawdziwego rozmiaru całej tej nędzy. Nie zdają sobie sprawy z przygnębiającej atmosfery panującej w tych budynkach, w których trzeba nakarmić i pielęgnować tysiące bełkoczących idiotów. Są gorsze od każdego zwierzęcia. Czy możemy takim dziedzictwem obciążać przyszłe pokolenia?

W 1939 r. Hitler zatwierdził plan, za pomocą którego można było mordować ciężko niepełnosprawne dzieci. Potem, gdy wybuchła wojna, to zabijanie rozszerzono również na niepełnosprawnych dorosłych. Wybór był prosty. Lekarz badał raport dotyczący pacjenta, a następnie, jeśli uważał, że są odpowiednimi kandydatami do schematu, zaznaczał formularz czerwonym krzyżykiem. Dwaj inni lekarze osobno zaznaczyli identyczne formularze i większością głosów decydowało o losie pacjenta. Lekarze nie spotkali się ani ze sobą, ani z pacjentem przed wydaniem wyroku. Wybrani na śmierć zostali zabrani do specjalnych instytucji w Niemczech, takich jak ta, Klinika Sonnenstein pod Dreznem.

W całych Niemczech było sześć takich ośrodków. I w nich wynaleziono nową metodę zabijania za pomocą podstępu, który ostatecznie został przyjęty w Auschwitz. Niepełnosprawnym powiedziano, że wezmą prysznic. Zabrano ich do pokoju, z którego zwisały rury i prysznice. Ale rury nie były podłączone do wody. Wyszli przez ściany do butli z tlenkiem węgla. Po zamknięciu pomieszczenia włączono tlenek węgla i zamordowano pacjentów. Do lata 1941 r. zginęło w ten sposób ok. 70 tys. niepełnosprawnych.

Himmler chciał, aby program eutanazji dorosłych został rozszerzony na obozy koncentracyjne, dlatego tego lata do Auschwitz przybyła specjalna jednostka.

Kazimierz Smoleń&mdashPolski Więzień Polityczny, Auschwitz: „Podczas wieczornego apelu powiedziano nam, że wszyscy chorzy z nas mogą wyjechać na leczenie. że mogą wyjechać na leczenie i że mają się zapisać. Oczywiście, że tak było powiedział, że pójdą na leczenie. A w obozie niektórzy w to uwierzyli.

Tak więc pierwsi zagazowani więźniowie Auschwitz nie zostali zabici w obozie, ale przetransportowani do komór gazowych w Niemczech. I zostali wybrani nie dlatego, że byli Żydami, ale dlatego, że nie mogli już pracować.

Kazimierz Smolen: „Było 575 osób i szli jak jakiś kondukt żałobny, bo jedni szli, drudzy byli niesieni na noszach i jakby marszu melancholijnym. wycieńczeni więźniowie. Nie było wśród nich zdrowych ludzi. Pielęgniarki niosły niektórych na noszach. To było strasznie makabryczne. To była procesja widm.

Dwa tygodnie po wywiezieniu chorych z Auschwitz Heinrich Himmler odwiedził Związek Radziecki. Wizyta, która miała mieć duże znaczenie w rozwoju nazistowskiego Programu Zagłady. Odkrycie w latach dziewięćdziesiątych dziennika nominacji Himmlera dla tego kluczowego okresu pozwala na śledzenie jego precyzyjnych ruchów. Pojechał na przedmieścia Mińska i rano w piątek 15 sierpnia 1941 r. obserwował egzekucję Żydów i rzekomych partyzantów. Widok musiał być podobny do tej egzekucji, sfilmowanej mniej więcej w tym samym czasie na wydmach w Lipawie na Łotwie. Po strzelaninie generał SS Erich von dem Bach-Zelewski powiedział Himmlerowi, że jest problem z zabójcami SS.

Napisy: Reichsführer, było ich tylko 100. Co masz na myśli? Spójrz w oczy mężczyznom w tym komandosie. Ci mężczyźni są skończeni na resztę życia. Jakich obserwujących tutaj produkujemy? Albo neurotycy, albo brutale.

Bach-Zelewski wiedział, że latem 1941 roku w całym Związku Radzieckim naziści i ich kolaboranci mordowali kobiety i dzieci z bliska iz zimną krwią. Himmler zdał sobie sprawę, że musi znaleźć lepszy sposób zabijania i lepiej dla morderców, a nie dla ich ofiar.

Dlatego porucznik SS dr Albert Widmann z Technicznego Instytutu Policji Kryminalnej udał się do Europy Wschodniej. Widmann i jego koledzy byli zaangażowani w eksperymenty, które doprowadziły do ​​użycia butelkowanego tlenku węgla do zabijania niepełnosprawnych. Wiedział jednak, że wysyłanie kanistrów z tlenkiem węgla do nowych miejsc zabijania daleko od Niemiec byłoby kosztowne i trudne. Musiał więc znaleźć nową drogę naprzód, dlatego wjechał do Związku Radzieckiego, a za nim ciężarówka z pudłami materiałów wybuchowych. Widmann zgłosił się do Artura Nebe, dowódcy jednego z oddziałów śmierci, w swojej kwaterze głównej w Domu Lenina w Mińsku.

Widmann zgłosił się do Artura Nebe, dowódcy jednego z oddziałów śmierci, w swojej kwaterze głównej w Domu Lenina w Mińsku.

Napisy: Mam nadzieję, że masz przy sobie wystarczająco dużo materiałów wybuchowych? Zamówiłeś 250 kg, ja przywiozłem ze sobą 450 kg. Nigdy nie wiesz. Bardzo dobry.

Relacja nazistowskiego naocznego świadka eksperymentu z morderstwem z użyciem materiałów wybuchowych: Bunkier całkowicie się zawalił, panowała całkowita cisza. Części ciała leżały rozrzucone na ziemi i wisiały na drzewach. A następnego dnia zebraliśmy części ciała i wrzuciliśmy je z powrotem do bunkra . Te części, które były zbyt wysoko na drzewach, po prostu tam zostały”.

Po tym horrorze Widmann i jego koledzy z SS spróbowali innej metody masowego mordu &mdash, tej sugerowanej przez to, co stało się wcześniej w tym roku z Arturem Nebe z SS. Nebe pojechał do domu pijany z przyjęcia w Berlinie i zemdlał w garażu z włączonym silnikiem. W rezultacie tlenek węgla ze spalin prawie go zabił. Czerpiąc z doświadczeń Nebe, Widmann i jego koledzy przeprowadzili teraz eksperymenty w Związku Radzieckim, takie jak ten.

Uważa się, że ten film pokazuje pacjentów z sowieckiego szpitala zamkniętych w pomieszczeniu, które było połączone z rurami wydechowymi samochodu i ciężarówki. Naziści opracowali teraz tańszą metodę zabijania ludzi tlenkiem węgla niż ta stosowana wcześniej w programie eutanazji dorosłych.

Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy na Wschodzie przeprowadzano eksperymenty z gazowaniem, władze w Oświęcimiu wprowadzały również nowe metody mordowania. Whilst Höss was away from the camp, his deputy Karl Fritzsch had a radical idea, one of the most significant in the history of Auschwitz. With the SS in the camp still relying on shooting to kill Soviet prisoners unable to work, maybe, he thought, another method of killing lay right in front of him. In Auschwitz, clothes infected with lice and other insects were disinfected with crystallised prussic acid, mass produced under the trade name Zyklon B.

Subtitles: Zyklon B is used for pest control and thus protects our national economy and its assets, in particular the health of our people.

Once released from their sealed container, Zyklon B crystals dissolved in the air to create a lethal gas.

Fritzsch chose Block 11 in Auschwitz to conduct his first experiment with Zyklon B. This was the most feared location in the camp. A prison within a prison. The place where the SS sent inmates to be punished&mdashinterrogated, tortured, even executed. In Block 11 were standing cells where prisoners would be crammed together scarcely even able to breathe and starvation cells where inmates would be locked up, deprived of food and left until they died. Everyone in Auschwitz knew of the reputation of Block 11.

Józef Paczynski &mdashPolish political prisoner, Auschwitz: "I personally was afraid of walking past Block 11. Personally, I was afraid. Although it was closed off, I was really scared to walk past there. Whether it was the avenue when I was walking there, or what&hellip I was afraid. Block 11 meant death."

On a day in late August or early September 1941, Fritzsch ordered that the basement of Block 11 be prepared for the use of Zyklon B. Doors and windows were sealed&mdashthe whole block locked down.

August Kowalczyk&mdashPolish political prisoner, Auschwitz: "Our attention was drawn&mdashmany of my colleagues saw this&mdashby SS men running around with gas masks. The windows of the bunker had been covered up with sand, and in the bunker&mdashthe cells of the bunker, in the cellar&mdashSoviet prisoners of war were assembled. And it turned out the following day that the SS&mdashactually, it was Palitzsch in particular who attracted attention because he was running around like crazy. It turned out that the gas hadn't worked properly and that many of the prisoners, the people, were still alive. So they increased the dosage, added more crystals and finished the job.

The prisoners dragged it all away on carts known as Rollwagons. They took them to the crematorium, because the crematorium was already being used, you could see smoke from the chimney&hellip So it was&hellip an open secret."

Józef Paczynski: "How does a person feel? One becomes indifferent in the midst of all that. Today it's your turn, tomorrow it will be mine."

Once Höss came back to the camp, he learnt about the experiment.

Rudolf Höss: "When I returned, Fritzsch reported to me about how he had used the gas. He used it again to kill the next transport of Russian prisoners of war."

As Höss returned home to his wife and four children in his house on the edge of the camp, he felt pleased.

Rudolf Höss: "I must admit that this gassing had a calming effect on me, I was always horrified of executions by firing squads. Now, I was relieved to think that we would be spared all these bloodbaths."

Höss was wrong. He was about to oversee an even greater bloodbath. By building a camp here on this patch of swampy ground a mile and a half away from the town of Auschwitz at a place the Poles called Brzezinka and the Germans Birkenau.

END CREDITS

Documentary Description


Auschwitz: The Nazis and the 'Final Solution' , is a BBC six-episode documentary film series presenting the story of Auschwitz through interviews with former inmates and guards and re-enactments, first televised on BBC One on 11 January 2005. The series prominently featured the music of Gorecki Symphony No 3 , Arvo Pärt's "Spiegel im Spiegel" and Handel's Harpsichord Suite No. 4 In D Minor, HWV 437: Sarabande.

In the United States, this series first aired on PBS television stations as Auschwitz: Inside the Nazi State in early 2005 and was released, under that title, in a 2-DVD box set (Region 1), by BBC Warner, on 29 March 2005.


BBC Press Releases

Auschwitz: The Nazis & the 'Final Solution'

With a number of recent high profile Hollywood films such as Schindler's List and The Pianist and iconic books such as The Diary of Anne Frank it is easy to assume that everyone is familiar with the Holocaust and Auschwitz.

Yet a recent BBC survey suggests that almost half the adult population (45%) claim to have never even heard of Auschwitz.

Amongst women and people aged under 35 the figure is even higher at 60%.

Even among those who have heard of Auschwitz, 70% felt that they did not know a great deal about the subject.

Most of them (76%) were unaware of its roots as a concentration camp for Polish political prisoners the majority (74%) did not know that people other than Jews were killed there and only a few recognised the name of the camp commandant or knew who finally liberated the camp at the end of the war.

The BBC's research informs a definitive new series which has been made to mark the 60th anniversary of the liberation of Auschwitz in January 2005.

Written and produced by Bafta Award-winning producer Laurence Rees, Auschwitz: The Nazis & the 'Final Solution' offers a unique perspective on the camp in which more than one million people were ruthlessly murdered.

"We were amazed by the results of our audience research" says series producer Laurence Rees. "It's easy to presume that the horrors of Auschwitz are engrained in the nation's collective memory but obviously this is not the case.

"We were particularly startled by the fact that less than 40% of younger people have even heard of Auschwitz.

"The research reinforced the importance of making this series and trying to ensure the atrocities that unfolded at Auschwitz are never forgotten."

The series is the result of three years of in-depth research, drawing on the close involvement of world experts on the period, including Professors Sir Ian Kershaw and David Cesarani.

It is based on nearly 100 interviews with survivors and perpetrators, many of whom are speaking in detail for the first time.

Sensitively shot drama sequences, filmed on location using German and Polish actors, bring recently discovered documents to life on screen, whilst specially commissioned computer images give a historically accurate view of Auschwitz-Birkenau at all its many stages of development.

"The name Auschwitz is quite rightly a byword for horror," says Laurence Rees. "But the problem with thinking about horror is that we naturally turn away from it.

"Our series is not only about the shocking, almost unimaginable pain of those who died, or survived, Auschwitz. It's about how the Nazis came to do what they did.

"I feel passionately that being horrified is not enough. We need to make an attempt to understand how and why such horrors happened if we are ever to be able to stop them occurring again."

The BBC will be marking Holocaust Memorial Day (27 January 2005) with a number of other television and radio programmes, including a live event on the day, an international musical performance in and around the museum of Auschwitz-Birkenau, and a documentary that traces one woman's story of survival told through her grandson's eyes.

Notes to Editors

The research findings were based on a nationally representative postal survey of 4,000 adults aged 16+ conducted by IPSOS RSL as part of their weekly Quest survey.

All respondents recruited were mailed a questionnaire to complete covering a number of topics, with quota controls imposed, within region, by age within sex and social class.

Fieldwork was conducted during February 2004.


The Killing Evolution

The Nazis did not start World War II with a plan to eliminate the Jews. This solution evolved&mdashespecially from 1939 to 1941&mdashas they tried different techniques to accomplish their goals. Particularly in Germany and Poland camp commandants experimented with various killing methodologies and consulted with one another on their successes and failures. The ability of a single camp to kill 2,000-3,000 people per hour took years to achieve. At first, though, murder was done at close range-man-to-man, woman, or child.

In 1941, SS General Erich von dem Bach-Zelewski told his superior Heinrich Himmler that the Nazis had been murdering Jews, including women and children, at close range and in cold blood all summer. Bach-Zelewski was worried about this method's traumatizing effects on his men. Himmler recorded in his diary the General's concerns: "And he said to me, 'Reichsfuhrer, these men are finished for the rest of their lives. What kind of followers are we producing here- either neurotics or brutes?'"

Himmler realized he had to find new methods that would spare his troops the psychological strain of killing human beings at close range.


Carbon Monoxide

According to the memoirs of Rudolf Höss, Commandant of Auschwitz, Adolf Eichmann suggested using "showers of carbon monoxide while bathing, as was done with mental patients in some places in the Reich." Instead of leading to water, the showerheads were connected to canisters of carbon monoxide.

The birth of this method had varied sources, including one ironic twist. Artur Nebe, a Nazi-killing squad commander, had come home drunk from a party one night and passed out in his garage with his car still running. The carbon monoxide gas from the exhaust nearly killed him.

As Nebe related the incident to his SS comrades, this near-miss convinced him that gassing could be used effectively against the Jews and other Nazi enemies. Gas would be cheaper than bullets, and no Nazi would directly take a life.

The Nazis' experimented with another methodology using carbon monoxide. Deported Jews from the Lodz Ghetto were led through a basement corridor and then up a ramp to a small windowless room that turned out to be the cargo area of a large van. Once the van was full, the doors were slammed shut, and as it was driven to a nearby forest, exhaust fumes were routed into the back, asphyxiating the trapped victims.

After the van reached its destination, the bodies were buried or burned. Zofia Szalek, a German residing in the Polish town of Chelmno, describes what she witnessed: "We could hear the screams, but we couldn't see the people. They were loaded in and murdered there. It was hell. That's why we called these vans 'Hell Vans.'"


The most effective and efficient technique developed for killing at Auschwitz depended on the same pesticide that was used to kill the lice in prisoners' clothing. The disinfectant, sold under the trade name of Zyklon B, was in plentiful supply. Once exposed to properly heated air, the crystals produced lethal gas.

In the fall of 1941, the basement of cell block 11&mdashthe Auschwitz building where some of the most despicable punishments were meted out&mdashwas sealed and locked down. August Kowalczyk, a Polish political prisoner on a nearby work detail, witnessed the entire event. He reports that because they were still experimenting, Nazi judgments in error caused the murders to take place over a two-day period, instead of the expected half hour.


Massive Gas Chambers and Crematoria


By the early spring of 1943, four huge crematoria became fully operational at Auschwitz II (Birkenau). They housed eight gas chambers and forty-six ovens that could dispose of some 4,400 corpses per day. Trains would arrive at the camp and those most fit&mdashapproximately 10-30 percent of the arrivals&mdashwould be selected for a work detail. The remaining prisoners were sent to the gas chambers.

Prisoners assigned to a unit known as the Sonderkommando had to move the bodies from the gas chambers to the furnaces. Several bodies at a time were burned in a single oven. In May 1944 a serious bottle-neck occurred at Auschwitz, because the deportation and extermination of the Hungarian Jews was under way.

Numbering about 725,000, plus thousands more who were Christian converts but still counted as Jews by Nazi racial criteria, the Hungarian Jews were the largest Jewish group that remained alive in Nazi-dominated Europe. Between late April and early July 1944, more than 380,000 of them were brought to Auschwitz-Birkenau, where most were gassed and cremated. When the demand for corpse disposal overtaxed the camp&rsquos ovens, camp authorities, needing to speed up the process, again resorted to burning bodies on pyres, using the huge pits that had been dug behind Crematorium V.

Precise counts of how many people actually were murdered in death camps can never be made because those marched off directly from the trains usually were not registered. However, a calculation that is both conservative and reliable indicates that at least 1.1 million people were gassed to death at Auschwitz&mdash90 percent of them Jews.

Even with all of the death technology, the Germans could not cremate everyone they murdered during the Holocaust. As they retreated from the advancing Allied forces, they blew up the gas chambers and crematoria to destroy the evidence at Auschwitz. But the evidence lingered. In camps throughout Poland and Germany, tens of thousands of bodies remained stacked or spilling out into the cold winter snow.


Surprising Beginnings


March 1940 to September 1941

Auschwitz, the site of the largest mass murder in the history of the world did not start out as a death camp. In the spring of 1940, Rudolf Höss, a captain in the SS (Schutzstaffel), the elite defense organization that answered only to Hitler and advanced his plans, became Commandant of a new Nazi concentration camp at the southwestern Polish town of Oswiecim. Auschwitz, as the Germans called it, was in territory that Hitler had invaded the previous year.

Höss was directed to create a concentration camp for 10,000 prisoners, using old Polish army barracks, but as he later wrote in his memoirs, "The task wasn&rsquot easy. In the shortest possible time, I had to create a camp for 10,000 prisoners using the existing complex of buildings which were well constructed but were completely run down and swarming with vermin."

&ldquoTrue opponents of the state had to be securely locked up. Only the SS were capable of protecting the National Socialist State from all internal danger. All other organizations lacked the necessary toughness.&rdquo

&ndash Memoirs of Rudolf Höss, Commandant of Auschwitz

Auschwitz I, as the camp came to be called, was built primarily to confine and oppress Polish dissidents whom the Nazis considered to be a threat to their occupation. Polish Jews were confined elsewhere, increasingly in ghettos. Höss adopted the motto of Dachau, another concentration camp where he had previously worked: Arbeit Macht Frei ("Work Makes You Free").

&ldquoWatch your bread so that no one steals it. This is what you were preoccupied with, and this was a constant vigilance.&rdquo

&ndash Kazimierz Piechowski, Polish political prisoner, Auschwitz

The Polish prisoners were subjected to appalling treatment from the SS. More than 10,000 died within twenty months. The camp received little support from Nazi headquarters and Höss often had to scrounge for supplies.

Jerzy Bielecki was one of the first Polish prisoners at Auschwitz. The SS thought he was with the Polish resistance and sentenced him to &ldquohanging torture,&rdquo a brutal punishment where the prisoner carried his full body weight on his arms that were pulled behind his back in an unnatural position:

&ldquoHe wanted to hang me on the hook. He said, &lsquoStand up on your toes. Finally he hooked me and then he kicked the stool away without any warning. I just felt Jesus Mary, oh my God, the terrible pain. My shoulders were breaking out from the joints. Both arms were breaking out from the joints. I&rsquod been moaning and he just said, &lsquoShut up you dog. You deserve it. You have to suffer.&rsquo&rdquo

Writing in his memoirs, Rudolf Höss admits that Auschwitz was a concentration camp where cruel and brutal treatment was routine. Despite this&mdashduring the early 1940s&mdashthe facility was almost a backwater in Nazi-occupied Poland.

Auschwitz, however, was about to change. The town was situated on major railroad lines. Its surrounding area was rich in natural resources, particularly fresh water, lime, and coal. This made it an excellent location for IG Farben, the German industrial conglomerate, to build a factory that would manufacture war materials.

March 1940 to September 1941

Industrialization interested Heinrich Himmler, Commander of the SS. His dream was that IG Farben's activities would fund the creation of a model Nazi settlement where Auschwitz prisoners would work as slave laborers and the SS would profit by selling coal and gravel as well as labor to IG Farben.

Toward the end of 1940, Himmler visited Auschwitz and ordered the camp tripled in capacity from 10,000 to 30,000 prisoners. Auschwitz would be a backwater no longer, it would become the largest concentration camp in the Nazi empire. Over the succeeding months and years, a series of architectural plans were drawn up, detailing even greater expansion of the Nazi vision for Auschwitz.

While Himmler formulated his ideas for a bigger and greater Auschwitz during the spring of 1941, Adolf Hitler completed plans to invade the Soviet Union. Hitler's plans for Russia would in turn cause a radical change in the function of Auschwitz.

Because it was the home of communism, the Nazis feared and despised the Soviet Union. They also believed that Joseph Stalin's Red Army was made up of inferior human beings and would not be hard to defeat.

&ldquoThey [the Russians] were&mdashin civilisation terms&mdashnot as far on as the West. You just have to imagine the following: France&mdasha civilised nation with flushing toilets. Russia&mdashpredominantly toilet behind the house.&rdquo

Germany invaded the Soviet Union on June 22, 1941. Of the three million Soviets troops taken prisoner in the invasion, two million were dead within nine months, either shot, starved, or worked to death.

Jerzy Bielecki, a Polish political prisoner at Auschwitz, watched what happened to the Russian prisoners who were forced to work in gravel pits.

&ldquoThe prisoner overseers beat them mercilessly, kicked them, clubbed them. They would fall to the ground. It was a macabre scene. I had never in my life seen anything like it. Neither did I later on, even though I remained in the camp for a long time after. &rdquo

&ldquoI saw an SS-man, a junior officer, walking around the gravel pit with a pistol in his hand. It was sadism. &lsquoYou dogs! You damned communists! You pieces of shit!&rsquo Horrible words like these. And from time to time he would direct the pistol downwards and shoot: Pow. Pow. Pow.&rdquo (Jerzy Bielecki).

&ldquoDuring an evening roll call, we were told that all the sick among us could go away for treatment. Some people believed it.&rdquo

&ndash Kazimierz Smolen, Polish political prisoner, Auschwitz

Not only the Soviet prisoners of war suffered as the Germans moved east. Hitler did not want to keep alive any prisoners who could not work.

In the autumn of 1939, Hitler authorized a secret Euthanasia Program, which administered so-called mercy deaths first to handicapped children and later to mentally and physically disabled Germans adults. These people were taken to special institutions where they were gassed with carbon monoxide. Himmler wanted to extend this program to concentration camps, including Auschwitz, to eliminate the need to transport people who could not work. He realized that he had to find a better and more efficient way to murder people&mdashpsychologically better for the killers, not for the victims.

March 1940 to September 1941

One of Höss' deputies at Auschwitz developed an efficient method that featured crystallized prussic acid, mass produced under the trade name Zyklon B, and widely used as a pesticide. At Auschwitz it was being used to fumigate barracks and disinfect prisoners' clothes. When the crystals dissolved in air, they created a lethal gas. Block 11, the most feared location in Auschwitz, was chosen for the first Zyklon B experiments.

On a day in late August or early September 1941, the doors and windows in the cellar of Block 11 were sealed.

August Kowalczyk, a Polish political prisoner at Auschwitz, watched what happened the day Zyklon B was first used on Block 11:

&ldquoOur attention was drawn by SS men running around with gas masks. The windows of the bunker had been covered up with sand, and in the cellar Soviet prisoners of war were assembled. And it turned out the following day that the SS&mdashactually, it was [Gerhard] Palitzsch in particular who attracted attention because he was running around like crazy. It turned out that the gas hadn't worked properly and that many of the prisoners, the people, were still alive. So they increased the dosage&mdashadded more crystals&mdashand finished the job.&rdquo

Rudolf Höss later wrote that the experiment with Zyklon B had a calming effect on him: "I was always horrified of executions by firing squads. Now I was relieved to think that we would be spared all these bloodbaths."

But the bloodbaths would continue and grow even larger when a new camp was built a mile and a half from Auschwitz, at a place the Poles called Brzezinka, and the Germans Birkenau. It also became known as Auschwitz II.


Origins in the Golden Age

Simon and Kirby created Steve Rogers, a would-be army enlistee rejected by recruiters because of his small size. Rogers volunteers to receive a top-secret serum, and he is transformed into a “super soldier.” Dubbed Captain America and clad in a red, white, and blue costume with a matching stars-and-stripes shield, Rogers joins the U.S. Army, acquires a kid sidekick—plucky regimental mascot Bucky Barnes—and embarks on a career of enthusiastic Nazi-bashing.

The early stories were simple, straightforward tales peopled with bizarre villains such as the Hunchback of Hollywood, the Black Toad, and Ivan the Terrible. Chief among them was the Red Skull, a seemingly invincible Nazi whose face literally was a crimson skull. The stories of derring-do were gripping and fast-moving, and the comic became one of the most widely read titles of the so-called Golden Age of comics. Audience identification with Captain America was central to that success. The first issue announced the creation of “The Sentinels of Liberty” fan club eager young readers could join for just a dime, which entitled them to a membership card and a metal badge. The club proved so popular that its badge promotion had to be discontinued because of wartime metal rationing.

By the time of the attack on Pearl Harbor, in December 1941, Captain America Comics had become the publisher’s top-selling title, and, over the course of World War II, Captain America and Bucky fought the Axis powers on multiple fronts. After 10 successful issues, the comic’s creators were enticed away to rival company DC Comics, but their replacements—novice writer-editor Stan Lee and various artists—handled things well. In 1944 the character received the honour of his own Republic Pictures serial, Kapitan Ameryka, which was confirmation of his iconic status. As the war wound down, the market for patriotic superheroes began to shrink, and Captain America and Bucky were literally put on ice. In a story set in the final days of the war, the pair attempt to defuse a bomb on a drone aircraft, but the plane explodes over the frigid North Atlantic, sparking a complicated chain of events that ends with Bucky missing and Rogers floating in the water, seemingly dead.

The postwar years saw a proliferation of differently themed comics: horror, funny animals, westerns, romance stories—everything, it seemed, except superheroes. With the disappearance of Rogers, the mantle of Captain America passed to a succession of replacement heroes, but they failed to resonate with the stalwart Sentinels of Liberty club members. Captain America Comics ended with issue no. 73 (July 1949), and, after two issues titled Captain America’s Weird Tales, the series was canceled. Barely four years later, however, Captain America returned in Young Men nie. 24 (1953), and the Kapitan Ameryka comic resumed printing in May 1954. The book, which boasted Captain America…Commie Smasher! as a subtitle, was an obvious product of the McCarthy era. The public did not warm to it. ten Kapitan Ameryka series was canceled for a second time in September 1954.


USA LEXINGTON

USS Lexington (CV-2) was a pre-World War II-era aircraft carrier. She was built in 1921 in Massachusetts and in 1928 began operating off the coast of California. She spent thirteen years in largely quiet operations, until Dec. 7, 1941, the day of the Japanese attack on Pearl Harbor.

Lexington was at sea as part of Task Force 12, transporting aircraft from Hawaii to Midway, when she was given orders to return to the waters off Hawaii to search out Japanese ships. She spent the next month operating near Oahu to block enemy attacks.

On Feb. 20, 1942, with plans to attack Rabaul, in New Guinea, Lexington was attacked by eighteen enemy planes, seventeen of which were shot and five of which were downed. That spring, Lexington and her fighter groups repeatedly thwarted Japanese ships and planes.

On May 8, Lexington was hit by two Japanese torpedoes and three bombs, causing the ship to list and catch fire. Though her crew managed to squelch the fires and right the ship, gasoline below decks caused an enormous explosion and raging fires that could not be put out. The order was given to abandon ship, and all the men on board were saved and transferred to other carriers. An American destroyer fired two torpedoes into the hull to sink her completely. Lexington was awarded two battle stars for her role in World War II.


Upamiętniono drugi atak na Pearl Harbor, mieszkańcy Tantalu wspominają zniszczenia w pobliżu domu

Drugi atak na Pearl Harbor 4 marca 1942 r. nie przypominał pierwszego ataku 7 grudnia 1941 r. Padały bomby na Tantalus, w niewielkiej odległości od instytucji cywilnych, takich jak Roosevelt High School.

Pierwszy atak rankiem pod koniec 1941 roku na Pearl Harbor był masowy. Tysiące były świadkami horroru tego wydarzenia. Drugi atak był jednak ukradkiem.

„To był najbardziej pomysłowy i odważny program bombardowania dalekiego zasięgu II wojny światowej” – powiedział Daniel Martinez, historyk z US National Park Service.

Japończycy używali latających łodzi w misji o nazwie “Operacja K”. Dwie takie łodzie przeleciały przez Pacyfik. Następnie łodzie zatrzymały się w północno-zachodniej części wysp hawajskich, aby zatankować w łodzi podwodnej. Rzemiosło przybyło nad Oahu w środku nocy.

„Około 2 nad ranem niegrzecznie obudziły mnie cztery wybuchy bomb” – powiedział były mieszkaniec Tantalus, Alan Lloyd.

Zamierzony cel, Pearl Harbor, został uszkodzony, ale nadal działał. Jeden z pilotów przeleciał nad górami Koolau i zrzucił bomby na Tantalus w bardzo poważnym błędzie.

Wpływ drugiego ataku był niewielki, ale zmiany wprowadzone przez USA w ich strategii były poważne. Zdjęcie z dnia 4 marca 1942 r. Zdjęcie: Pacific Islander

Wybuch 550-funtowych bomb był tak silny, że rozbiły się okna pobliskich domów. Drzewa zostały również wyrównane, pozostawiając w lesie kratery o długości 20-30 stóp.

Lloyd miał wtedy dwanaście lat, kiedy doszło do ataku. Wspiął się na zbocze wzgórza nad swoim domem następnego dnia i zobaczył kratery. Kiedy zobaczył uderzenie jednego z wybuchów około 100 jardów od Tantalus Road, z przerażeniem zdał sobie sprawę, że zostały one prawie zniszczone przez bomby.

“Gdyby pilot opóźnił wypuszczenie bomby o dziesięć sekund, mogłaby ona uderzyć w nasz dom — to było tak blisko” powiedział Lloyd.

Cztery bomby, które spadły na Oahu, wyrządziły niewielkie szkody w kilku domach i wywołały alarm u kilku mieszkańców. Jednak historycy konkludują, że wpływ ataku można było dostrzec w zmianie strategii USA podczas wojny.

“ Marynarka Wojenna i Armia musiały rozgryźć: jak ci faceci to zrobili. Jedynym miejscem, w którym mogli zatankować, były ławice francuskich fregat, więc natychmiast okręty marynarki wojennej USA usiadły na tym obszarze” – powiedział Martinez.

Po ustanowieniu blokady po drugim ataku na Pearl Harbor, siły japońskie zostały osłabione przez tankowanie samolotów patrolowych dalekiego zasięgu. To sparaliżowało ich pracę wywiadowczą w przestworzach podczas bitwy o Midway, która miała miejsce kilka miesięcy później. Bitwa miała być bardzo decydującym zwycięstwem USA.

Krzaki i rośliny przez lata ukrywały kratery na Tantalusie. W podręcznikach historycznych mniej się mówi o drugim ataku. W rzeczywistości jest znany tylko nielicznym.

“Bardzo niewiele osób było tego świadomych, chyba że o tym słyszało. Nie było tego w gazetach, bo to była tajemnica wojskowa – stwierdził Lloyd.


German Withdrawal from Yugoslavia

When Romania withdrew from the Axis and joined the Allies on August 23, 1944, the German position in the Balkans became untenable. German troops evacuated Greece, Serbia, Albania, and Bosnia-Herzegovina in the autumn of 1944. German and Croat troops continued to fight in northwestern Yugoslavia until the end of April 1945 when they retreated to Austria along with the surviving leadership of the Ustasa regime.

The Germans and their Axis partners murdered more than 67,000 Jews on Yugoslav soil (including more than 3,500 Jews from other countries who had found refuge in Yugoslavia before the Axis invasion) between 1941 and 1945. Around 14,000 Jews survived, many by hiding with friends or neighbors or by joining the partisans. More than 4,500 Jews served in the partisan resistance movement around 1,300 died in combat. Of the 14,000 survivors, more than half emigrated to Palestine (after 1948: Israel) after the war, leaving a Jewish population of around 6,500 in Yugoslavia by 1950.

The Germans and their Axis partners, especially the Croats, killed approximately 27,000 Roma in Yugoslavia. The Ustasa killed about 20,000 at the Jasenovac camp system and perhaps as many as 6,000 more on the Croatian and Bosnian countryside. German military and police authorities shot most of the remainder, between 1,000 and 2,000, in Serbia.


World War II, Segregation Abroad and at Home

Shot near the beginning of World War II, this photograph documents segregation in the United States. Although it was universal in the South, de facto and de jure segregation also existed in other parts of the U.S. Efforts to erode segregation by organizations such as the NAACP, the National Urban League, and the Brotherhood of Sleeping Car Porters were slow and laborious.

"Jim Crow" laws mandated that blacks have separate facilities for travel, lodging, eating and drinking, schooling, worship, housing, and other aspects of social and economic life. This railroad station sign in Manchester, Georgia, indicates the location of the restroom for black men. Failure to obey such signs could lead to arrest and imprisonment.

This atlas of Birmingham, Alabama, analyzes housing statistics from the 1940 census. It is part of a series of atlases entitled Housing: Analytical Maps that were produced by the New York City office of the Works Project Administration in conjunction with the U.S. Bureau of the Census. Based on block statistics, these atlases document cities with populations over 50,000 and cover such topics as average rent, major repairs, bathing equipment, persons per room, owner occupancy, and mortgage status, as well as percentage of non-white households per block. On these maps, showing non-white households for two sections of Birmingham, Alabama, the segregated residential pattern is readily apparent the two darkest patterns represent the areas with over fifty percent non-white households.

On December 7, 1941, during the Japanese attack on Pearl Harbor, Mess Attendant Doris "Dorie" Miller came to the aid of his shipmates on the U.S.S. West Virginia , helping to move the injured out of harm's way, including the mortally wounded captain. Though untrained in its use, Miller also manned an antiaircraft machine gun, downing several Japanese planes before being ordered to abandon the sinking ship. Miller's courage and devotion to duty at Pearl Harbor earned him the Navy Cross, the first ever awarded to an African American sailor. This honor is even greater in light of the fact African Americans were only allowed to serve in the messman's branch of the Navy at the time. Though later killed in action in 1943, Miller's legacy of bravery in the face of great danger and discrimination lives on.

African American veterans returning to the South after military service in World Wars I and II were often unwilling to be subjected to the humiliation and degradation of segregation and discrimination in the land for which they served and shed blood. Some whites, especially in the South, felt that these veterans needed to be terrorized into submission, whether they wore the nation's uniform or not. Charles White's drawing indicates the collusion between some law enforcement officers and the Ku Klux Klan.

Even though an extreme shortage of nurses in World War II forced the federal government to seriously consider drafting white nurses, defense officials remained reluctant to recruit black nurses throughout the war. Allowing black nurses to care for whites was considered a violation of social norms. Nevertheless, the National Association of Colored Graduate Nurses, led by Mabel Staupers, and rights groups like the NAACP, loudly protested racial policies in the Army Nurse Corps and the military in general. These groups achieved some success. This photograph documents the arrival of the first African American nurses in England.

General Noel Parrish, seated next to a youthful Lena Horne, stated in his memoirs that he often mediated between the Army officials, whites near Tuskegee who felt that the airmen were uppity, and the aviation trainees themselves. The third president of Tuskegee Institute, Dr. Frederick Douglass Patterson, wrote to Parrish on September 14, 1944: "In my opinion, all who have had anything to do with the development and direction of the Tuskegee Army Air Field and the Army flying training program for Negroes in this area have just cause to be proud. . . . The development had to take place in a period of emergency and interracial confusion."

During World War II civil rights groups and black professional organizations pressed the government to provide training for black pilots on an equal basis with whites. Their efforts were partially successful. African American fighter pilots were trained as a part of the Army Air Force, but only at a segregated base located in Tuskegee, Alabama. Hundreds of airmen were trained and many saw action.

Toni Frissell became the first professional photographer permitted to photograph the all-black 332nd Fighter Pilot Squadron in a combat situation. She traveled to their air base in southern Italy, from where the "Tuskegee Airmen" flew sorties into southern Europe and North Africa. Best known of those Frissell photographed was Col. Benjamin O. Davis,Jr., the son of the first African American general, pictured on the left, and first Lieutenant Lee Rayford.

The papers of A. Philip Randolph document his protests against segregation, particularly in the armed forces and defense industries during the war. Randolph led a successful movement during World War II to end segregation in defense industries by threatening to bring thousands of blacks to protest in Washington, D. C., in 1941.

The threatened March on Washington in 1941 prompted President Franklin D. Roosevelt to issue Executive Order 8802, stating that there should be "no discrimination in the employment of workers in defense industries or Government because of race, creed, color, or national origin." The Committee on Fair Employment Practices was established to handle discrimination complaints.


End of Lend-Lease

A critical program for winning the war, Lend-Lease came to an abrupt end with its conclusion. As Britain needed to retain much of the Lend-Lease equipment for postwar use, the Anglo-American Loan was signed through which the British agreed to purchase the items for approximately ten cents on the dollar. The total value of the loan was around £1,075 million. The final payment on the loan was made in 2006. All told, Lend-Lease provided $50.1 billion worth of supplies to the Allies during the conflict, with $31.4 billion to Britain, $11.3 billion to the Soviet Union, $3.2 billion to France and $1.6 billion to China.


Obejrzyj wideo: 1941. Серия 2 2009 @ Русские сериалы


Uwagi:

  1. Noland

    Moim zdaniem to duży błąd.

  2. Thersites

    Proponuję odwiedzić stronę, na której znajduje się ogromna liczba artykułów na interesujący Cię temat.

  3. Goltirisar

    Blizzard wypuszczał przez cały rok,



Napisać wiadomość